26:12:2009

شورای علمای افغانستان در واکنش به اعلام شورشیان پاکستانی مبنی به اعزام هزاران جنگجوی مسلح آنها به افغانستان این حرکت را مردود شمرده و آنرا تقبیح نمود.

در اواخر هفته ی گذشته یک فرمانده شورشیان پاکستانی اعلام کرد که هزاران جنگجوی مسلح را برای مبارزه با نیروهای ائتلاف به افغانستان می فرستند. هرچند این حرکت بیشتر درحد یک بازی سیاسی و به اصطلاح عرض اندام در برابر نیروهای 37 هزار نفری تازه نفس بین المللی است اما این اعلام طالبان پاکستانی با بحث و نظرهای داغ رسانه ها رو به رو گردید.

اقدام طالبان پاکستانی در پیوند به افزایش نیروی جنگی در افغانستان در حالی صورت گرفته که این گروه از ماه ها به اینسوی هدف حملات سنگین قوای پاکستانی وهواپیماهای بی پیلوت امریکایی قرار گرفته اند. طالبان در جریان این درگیری ها شمار زیادی از افراد خود را از دست داده، مراکز آنها به صورت پیهم و در جریان حملات سنگین آماج قرار گرفته و محلات تجمع و مراکز ثوق الجیشی راکه در اختیار داشتند نیز از دست داده اند. در کنار این همه محل قومانده ی جنگ از سوی طالبان نیز که در گذشته در محلات مصوون و آرام وزیرستان قرار داشت در جریان نبردها آسیب دید تا حدی که سران القاعده، وطالبان افغان و پاکستانی به شمول ملا عمر رهبر طالبان نیز از بیم این محلات متواری شده و مجبور به پناه بردن در مخفیگاه های جدید در شهرهای دیگر پاکستان شدند.

شدت عمل در خشونت ها در پاکستان با اجرای حملات پراکنده در میان مردم به منظور ایجاد رعب و وحشت وهدف قرار دادن ساحات مزدحم به خوبی از عصبانیت طالبان پاکستانی و درهم و برهم بودن فعالیت های آنان حکایت می کند.

با توجه به این وضعیت به خوبی واضح است که طالبان پاکستانی لااقل در حال حاضر در حدی نیستند که بتوانند برای دولت افغانستان و یا نیروهای خارجی خط و نشان بکشند. پراکنده گی صفوف طالبان در جریان نبردهای مسلحانه با نیروهای پاکستانی و از دست دادن مواضع مهم در وزیرستان و دیگر مناطق سرحدی ضربه ی سنگینی است که از سال های ایجاد وشکل گیری تحریک طالبان پاکستانی در این مناطق تاحال نذیر آنرا تجربه نکرده بودند. و با این وضعیت امکان این که شورشیان طالب با سفر بری های کلان و برنامه ریزی های وسیع بتوانند نیروهای ازهم پاشیده ی خود را منسجم نموده وبه جبهات افغانستان اعزام کنند ضعیف به نظر می رسد زیرا به دنبال این همه آسیب هایی که در جریان جنگ های ماه های اخیر متحمل شده اند بعید است که این نیروها دوباره وبه زودی منسجم شده و دست به عمل بزنند. اما چنین حرکت تنها در صورتی امکان پذیر خواهد بود که حکومت پاکستان از فشار بالای شورشیان کاسته و زمینه های رشد آنان را دوباره مساعد بسازد. با توجه به گذشته ی روابط حکومت پاکستان به خصوص اردو و سازمان استخباراتی این کشور با شورشیان بعید نیست که حکومت بازهم دست کمک به سوی طالبان دراز کند و آنها را تمویل و تجهیز نماید.

با این وضعیت لازم است تا جامعه ی جهانی فشار بیشتر را بالای حکومت پاکستان وارد نماید که در این مورد به خصوص صادقانه عمل نموده ومانند گذشته برای طالبان مسلح امکانات فراهم نکند.