هشتم مارچ مصادف است به روز جهانی زن .این روزبه یاد بود از مبارزات بی نظیر زنانی که بیش از صد سال پیش بخاطر دفاع از حقوق خود ودیگر زنان جهان جانهای خودرا فداکردند همه ساله دراکثر کشور های جهان تجلیل می شود.
از این روز درافغانستان نیز طی مراسم ویژه و جداگانه یی تجلیل به عمل آمد. پیشینه ی بزرگداشت از هشتم مارچ درکشورما تاریخ مشخصی ندارد اما آنچه واضح است این که از این روز حتی درسالهای جنگ بعداز دهه ی هفتاد در کشور وباری هم درجریان حاکمیت طالبان درکابل تجلیل شد.
هرچند بزرگداشت ازاین روز به خاطر همبستگی زنان ویادی از خاطرات قهرمانی های زنانی که برای ایجاد چنین روزی فداکاری کردند صورت می گیرد وشاید زنان دربسیاری ازکشورهای جهان تجلیل این روز را تجدید پیمانی برای دفاع از حقوق خود ودیگر زنان بدانند اما بیشتر باورها براین است که تجلیل از هشتم مارچ درافغانستان یک حرکت سمبولیک وتشریفاتی است که تنها برخی از زنان شهری وآگاه با راه اندازی محافل ومجالس وسردادن شعار ها به آن بسنده می کنند. بیشتر باور ها براین استکه زنان درافغانستان طبقه ی تقریبا فراموش شده است که مراجع قانونی، دولت ومردم کمتر به حقوق حقیقی آنان احترام گذاشته و خود را پابند به دادن این حق به آنان میدانند . هشتم مارچ تنها روز استثنایی برای عده یی ا ززنان شهر نشین است که با گرفتن کارتهای تبریکی و شنیدن کلمات مبارکباد صرف و صرف یک روز از سال را به نام خود تجلیل میکنند ودرواقع این تبریک گفتن ها نه درهفتم مارچ ونه درنهم مارچ تکرار نمیشود وبازاری ندارد.
هرچند موارد غیر رسمی خشونت علیه زنان درکشور به مراتب از ارقام ارائه شده درگزارشهای رسمی است اما آمار رسمی نشان می دهد که تنها درنخستین ماه سال جاری میلادی زنان درافغانستان در بیش از 230 قضیه، مورد خشونت قرار گرفته اند این خشونت شامل تجاوز جنسی، لت و کوب ، بد دادن وازدواجهای اجباری بوده است. این رقم درسال گذشته ی میلادی 2269 مورد را نشان می دهد.
دولت، نهاد های حقوق بشری ودفاع از حقوق زن تنها راهکاری را که برای مبارزه با این پدیده درکشور عملی نموده اند ابراز نگرانی های مقطعی وتقبیح این حرکات بوده است. درحال حاضردها عامل قتل، تجاوز جنسی و دیگر خشونتها علیه زنان درکشور یا بازداشت نشده اند ویاهم به نحوی از سوی دولت برائت حاصل کرده اند. این وضعیت سبب شده تا زنان کمتر وشاید هم دربسیاری موارد هیچ به حقوقی که اسلام، قوانین بشری، وقوانین جاری در مملکت به آنها تعیین نموده برسند.
از سوی دیگرباورها براین است که بیشتر نهاد هایی که ظاهرا برای خدمت به زنان در افغانستان کار می کنند کمتر برای این طبقه ی محروم درکشور رسیده گی نموده اند. فقر، تنگدستی، محرومیت، خشونت وتعصب ، بی کاری و بی سرپرستی عمده ترین مواردی است که زنده گی بیشتر زنان درکشور را تهدید میکند اما برای مبارزه با چالش های به این بزرگی یی که سر راه زنان درکشور قرار دارد مجامع بین المللی و دولت افغانستان خواسته اند تنها با ایجاد کورس های سواد آموزی، خیاطی بافنده گی، مرغداری ودرعصری ترین حرکت اشتراک دادن آنان درسرمایه گذاری وتجارت دین خود را دربرابر این طبقه ی بزرگ اما ناتوان جامعه ایفا کنند.
هرچند این روز با سردادن شعار ها، گرد هم آیی ها ومجالس درکابل وبسیاری از ولایت های افغانستان تجلیل گردید اما انصافا این شعار ها ، ومجالس و ایجاد کورسهای خیاطی و بافنده گی از شرق تاغرب و ازشمال تاجنوب افغانستان چه تغیرمثبتی در روند زنده گی زنان محروم و بینوای کشور به وجود خواهد آورد؟
-
-
-
