کابل روز جمعه شاهد حملات خونین انتحاری بود. این رویداد ها که در یکی از عمده ترین ساحات شهر واقع شد شماری کشته و زخمی از خود بجا گذاشت. هر چند حملات انتحاری، انفجار ها و حوادثی از این دست برای مردم افغانستان به یک امر معمولی مبدل گشته است اما وقوع چنین حوادث آن هم در ساحات تجارتی ،دیپلوماتیک و مزدحم پیامد های ناگواری بر روند سرمایه گذاری، کاسبی و در یک کلام روحیه ی بازار می گذارد.
رویداد خونین در منطقه ی فروشگاه شهر کابل که در جریان ماه گذشته واقع شد در کنار این که پیامد منفی بالای وضعیت سرمایه گذاری و سرمایه داری داشت هشداری بود برای مسوولان امنیتی شهر تا بیشتر و بهتر از گذشته در جلوگیری این حوادث متوجه باشند.
کابل در جریان سال های اخیر شاهد رویداد های متعددی بود. حمله به هوتل سرینا، بر هم خوردن جشن هشتم ثور در سال گذشته، دو بار حمله به سفارت هند در چند متری وزارت داخله ی کشور و سر انجام حادثه ی خونین روز جمعه در پایتخت. هر چند در بیشتراین موارد مسوولان امنیتی به خصوص وزرای داخله، دفاع و رییس عمومی امنیت ملی در برابر رسانه ها حاضرشده و تنها شرح حال ماجرای واقع شده را به مردم حکایت کرده اند اما در واقع تا حال هیچ راهکار مثمری که بتواند جلو تحرکات مخالفین آن هم در داخل شهر را بگیرد از سوی مسوولان ارائه و عملی نشده است.
واضح است که تنها تعریف رویداد های واقع شده از زبان مسوولین به مردم و یا هم ارائه نمودن ارقام کشته و زخمی شده های حوادث به رسانه ها مسوولیت مقامات امنیتی و مسوولان امور نیست. آنان باید در برابر مردم پاسخ دهند که با این همه توانایی ها و امکانات دست داشته در کنار حضور دها کشور خارجی و همکاری سازمان های استخباراتی آنان چرا و چگونه مخالفین دولت قادر می شوند تا در نزدیکی های کاخ ریاست جمهوری، وزارت داخله و در مجموع ساحات مهم پایتخت حمله نمایند و ساعت ها امنیت را در این شهر پر نفوس به چالش بکشند؟
استیضاح مسوولان از سوی پارلمان و یا هم تهدید برای برکناری مقامات که شاید هم هیچ موثر نباشد تنها راهکاریست که از سوی نماینده های مردم در شورای ملی در چنین موارد استفاده شده است. لا اقل در جریان دو سال گذشته مسوولان امنیتی چند بار از سوی نماینده های مردم در شورای ملی احضار شده و بعد از بحث و گفتگویی که نتیجه ی مشخصی در خصوص تامین امنیت در کشور نداشت دوباره وضعیت به حالت اولی خود بر گشته و کمتر اقدامی که بتواند نتیجه ی موثری در قبال داشته باشد صورت گرفته است.
مقامات امنیتی کشور که ظاهرا مسوولیت تامین امنیت در افغانستان را دارند عمده ترین راهکاری را که برای مصوون بودن خود به کار برده اند مسدود نمودن جاده ها، ایجاد دیوار های بزرگ سمنتی و اعمار استحکامات در اطراف دفاتر کار و خانه های شان است.اما آیا می شود با پذیرفتن مسولیتی به این بزرگی حرکتی به این کوچکی را به مردم ارائه نمود؟
-
-
-
